生け花 ห้องอิเคะบะนะ
こころ จิตใจใครกันแน่ บทที่ 5 หาคำตอบกันเองนะคะ
แจ้งลบกระทู้นี้
ย้ายหมวดหมู่
ลบกระทู้นี้ทิ้ง

        สวัสดีค่ะ แฟนๆหนังสือ และเด็กวัดทุกคนอ่านมาถึงข้าพเจ้าไปหาเซนเซแล้วนะคะ จากนี้ไปก่อนจะอ่าน คงต้องเตรียมตัวเตรียมใจแล้วนะคะ จะแบ่งอ่านกับเพื่อน หรือจะอ่านเองแล้ว พูดอะไรไม่ออก หรือใครเรียกก็ไม่ได้ยิน หรือกระวนกระวายใจว่า เมื่อไรอาจารย์จะโพสให้อ่านอีก ก็คงเป็นเรื่องธรรมดา เพราะต้องวิ่งไปให้ความรู้แต่ละห้อง อาจารย์มีเรื่องที่จะเขียนเยอะแยะ แต่มีอยู่สองมือเองนะคะ แล้วยังต้องใช้หัวอีกก็เลยไปกันใหญ่ เพียงแค่ให้พวกเราได้ความรู้และดีใจที่มีโอกาสได้มีความรู้มากกว่าคนอื่น และภูมิใจที่ตัวเองทุ่มกับการแสวงหา อาจารย์ก็ดีใจแล้วค่ะ

         อ่านแล้วรู้สึกเป็นยังไงบ้าง สำหรับบทนี้ อย่าลืมเขียนมาให้อาจารย์ฟังด้วยนะคะ ถ้าเบื่อแล้วจะได้เลิกพิมพ์ให้อ่าน J

----   

      ข้าพเจ้าเดินเข้าไปทางด้านซ้ายของสนามหญ้าหน้าสุสาน และมุ่งหน้าตรงไปยังถนนใหญ่ซี่งเรียงรายไปด้วยต้นเมเปิล อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งท่าทางคล้ายเซนเซเดินออกมาจากร้านน้ำชาที่อยู่สุดถนนนั้น ข้าพเจ้าเดินเข้าไปใกล้ๆจนกระทั่งเห็นแสงสะืท้อนจากกรอบแว่นตาเขาคนนั้น ข้าพเจ้าจึงร้องเรียกเสียงดังออกมาอย่างไม่สำรวมว่า เซนเซ  เซนเซ

หยุดยืนนิ่งทันที และมองหน้าข้าพเจ้า

 

      ทำไม ทำไม    เซนเซพูดซ้ำสองครั้ง

       คำพูดซ้ำๆของเซนเซนั้นสะืท้อนก้องกลับมาอย่างประหลาด ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามกลางวัน ข้าพเจ้าก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร

 

      เธอตามฉันมาหรือ ทำไม 

      ท่าทางเซนเซเริ่มเป็นปกติและเสียงก็ราบเรียบลง แต่ทว่าสีหน้าเซนเซนั้นดูเคร่งขรึมเหมือนเมฆครึ้มชนิดหนึ่งซึ่งข้าพเจ้าเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

        ข้าพเจ้าเล่าให้ฟังเซนเซฟังว่าทำไมถึงมาที่นี่ได้

 

         ภรรยาฉันบอกหรือเปล่าว่าฉันมาไหว้สุสานใคร เธอบอกชื่อคนคนนั้นหรือเปล่า

          เปล่าครับ เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นเลย

           งั้นหรือ จริงสิ เป็นไปได้ยังไงที่ภรรยาฉันจะบอกชื่อคนคนนั้นกับเธอที่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งแรก เพราะไม่มีความจำเป็นอะไีรที่จะต้องบอกนี่นา 

 

           ในที่สุดเซนเซก็มีท่าทีพอใจ แต่ข้าพเจ้ากลับไม่เข้าใจความหมายนั้นแม้แต่น้อย  เซนเซและข้าพเจ้าเดินไปตามทางระหว่างสุสานเพื่อตรงไปยังถนนข้างนอก ข้างๆสุสาน

ซึ่งมีคำจารึกชื่อสุสานว่า  สุสานของอิซาเบลลา หรือ โรจิ้นทาสผู้ซื่อสัตย์ของพระเจ้า

 มีสถูปของพระพุทธศาสนาซึ่งจารึกว่า พระพุทธเจ้าสถิตอยู่ในจิตใจมนุษย์ทุกคนตั้งอยู่ และมีหลุมศพของ ฯพณฯท่าน ผู้บัญชาการทหารสูงสุด….’ ข้าพเจ้าหยุดอยู่ที่หน้าหลุม

ศพเล็กๆซึ่งสลักตัวอักษรค้นจิสามตัว และถามเซนเซว่า

             

              นี่อ่านว่าอะไรครับ    

      คงจะเขียนให้อ่านว่า อังเดร ละมั้ง เซนเซตอบและฝืินยิ้ม

       ดูเหมือนเซนเซจะไม่รู้สึกขำหรือแปลกแม้แต่นิดกับวิธีการเขียนชื่อคนบนแผ่นป้ายหลุมศพเหล่านั้นเท่าข้าพเจ้า เมื่อข้าพเจ้าชี้ไปยังแผ่นหินกลม หรือแผ่นหินแกรนิต เซนเซนิ่งเงียบฟังข้าพเจ้าพูดถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้อย่างไม่หยุดปาก ในที่สุดเซนเซพูดขึ้นมาว่า

   

         เธอคงยังไม่เคยคิดถึงเรื่องความตายอย่างจริงๆจังๆใช่มั้ย  

          ข้าพเจ้าได้แต่นิ่งเงียบ เซนเซพูดแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

        บริเวณสุดเขตสุสานมีต้นอิโจ* ต้นหนึ่ง แผ่กิ่งก้านสาขาใหญ่โตราวกับจะซ่อนท้องฟ้าเอาไว้ เมื่อเดินทางมาถึงใต้ต้นไม้ เซนเซแหงนหน้ามองกิ่งไม้สูงนั้น และพูดว่า

     

          อีกไม่นานต้นไม้ต้นนี้ก็จะสวยมากเลย ทั้งต้นจะเหลืองอร่ามไปหมด บนพื้นดินก็จะเต็มไปด้วยใบไม้สีทองที่ร่วงโรยลงมา  

          

       เซนเซจะเดินผ่านต้นไม้นี้อย่างน้อยเดือนละสองครั้ง

       ชายผู้ซึ่งกำลังเกลี่ยพื้นดินขรุขระให้เรียบเพื่อที่จะทำสุสาใหม่อยู่ทางฝั่งโน้น

หยุดวางมือที่ถือจอบอยู่และหันมามองเรา จากตรงนั้น เราก็รีบเดินตัดออกทางซ้ายไปยังถนนใหญ่

    

      คนที่ไม่มีจุดหมายปลายทางอย่างข้าพเจ้า ไม่รู้ว่าจากนี้จะไปไหนดี จึงได้แต่เดินตามเซนเซไป เซนเซพูดน้อยกว่าปกติ แต่ข้าพเจ้าไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก จึงเดินตามไปเรื่อยๆ

                          

       จะกลับบ้านเลยหรือ    

        ครับ คงจะไม่แวะไปที่ไหนอีก  

แล้วเราสองคนต่างเดินกันเงียบๆ ลงเนินไปทางทิศใต้

 

        ข้าพเจ้าถามขึ้นมาอีกว่า

       สุสานครอบครัวเซนเซอยู่ที่นั่นหรือครับ 

         เปล่า    

         เป็นสุสานใครครับ เป็นสุสานญาติเซนเซหรือครับ    

         ไม่ใช่   

       เซนเซไม่ได้โต้ตอบอะไรนอกเหนือจากนี้ ข้าพเจ้าเองก็พูดถึงเรื่องนี้เพียงแค่นั้น

พอเดินได้สักร้อยเมตร อยู่ดีๆ เซนเซก็วกกลับมาพูดถึงเรื่องนั้นอีก

      

         ที่ตรงนั้นเป็นสุสานเพื่อนฉันเอง   

         เซนเซไปไหว้สุสานเพื่อนทุกเดือนเลยหรือครับ   

          ใช่   

          วันนั้นเซนเซไม่ได้เล่าอะไรนอกเหนือจากนั้นอีก

 

*ต้นอิโจ คือต้นไม้ผลิตใบชนิดหนึ่ง มีลำต้นสูง บางต้นสูงถึง40 เมตร ในฤดุใบไม้ผลิจะมีดอกบานสีเขียว ในฤดูใบไม้ร่วงจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองและผลัดใบจนหมดต้น

ต้นอิโจจะมีผลใช้กินได้ มีขื่้อเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่าต้น Ginko

โดย : ครูประจำชั้น วันที่ : 2008-05-26 12:03:42 อีเมล์ : IP : 61.7.168.55

ตอบกระทู้

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

ต้นอิโจคือต้นแปะก๋วยใช่มั๊ยค่ะ

โดย : vitamin c วันที่ : 2008-06-14 19:25:50 อีเมล์ : IP : 58.9.35.4

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ และเด็กวัดทุกคน รวมทั้งเด็กวัดที่เขียนความคิดเห็นมา

เนื่องจากไม่มีรูปเลยต้องโพสให้มีรูปที่เขียนมาแสดงความคิดเห็นเลยหายไป

เด็กวัดที่เขียนมาคุยด้วย เขียนมาใหม่นะคะ

เพราะยังไม่ทันได้อ่านเลย จำได้แต่มีน้ำลำใยอะไรก็ไม่ทราบ

หรือเขียนว่าจะส่งน้ำลำใยมาให้ก็ไม่รู้ซิ :-)

เขียนมาใหม่นะคะ

ขอบคุณค่ะ

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2008-05-26 21:56:30 อีเมล์ : IP : 24.7.33.162

--------------------------------------------------------------------------------------------------