สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ เด็กวัดทุกคน

                                                                   ศ. ดร. ปรียา อิงคาภิรมย์         เขียน

        สำหรับเรื่องที่ว่างส่วนตัว และส่วนรวมเป็นเรื่องที่ใหญ่มากสำหรับคนทั่วไป แต่หายากในบ้านเรา เพราะเราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน และแต่ละคนไม่ค่อยจะเคารพที่ว่างส่วนบุคคลของแต่ละคนมากนัก เช่น กำลังอ่านหนังสืออย่างมีความสุข หรือกำลังเพลิน ก็จะถูกเรียกให้ไปทำโน่นทำนี่ 

       ดังนั้นการจัดการเรื่องที่ว่าง หรือเวลาส่วนตัว และที่ว่าง เช่นในมุมห้องในบ้าน หรือที่โต๊ะรับแขกที่อยากหลบมุมไปนั่งทำ นั่งคิด จำเป็นต้องมี

       ที่ว่างส่วนตัวของอาจารย์ถ้าถูกบุกรุก จะเกิดอารมณ์ที่หงุดหงิด เช่นตอนนี้อยู่ในที่ว่างส่วนตัว คือ ในห้องใต้ถุนบ้านที่ล้อมรอบด้วยหนังสือ และมีคอมฯเป็นเพื่อนสำหรับเขียน เป็นความสุขที่หาได้ยาก และบรรยากาศเงียบๆ ไม่มีเสียงดัง เหมือนอยู่กรุงเทพฯ หายากค่ะ ดีใจที่ยังมีที่ๆแบบนี้ ให้นั่งทำงานได้อย่างสบายใจ

      เด็กวัดเคยคิดถึง ที่ว่างส่วนตัว และส่วนรวมที่อาจารย์เขียนนี้บ้างไหม และที่บ้าน หรือแม้แต่ที่ทำงานมีที่ว่างส่วนรวมที่คนเคารพซึ่งกันและกันหรือไม่ อย่าลืมเขียนมาเล่าสู่กันฟังนะคะ

    อ่านแล้วคิดยังไง ได้ข้อคิดอะไรบ้างไหมคะ