本当の自分に戻れる部屋。
ที่ว่างที่ถูกบุกรุก ล่วงล้ำ (4) อ่านกันได้เลยค่ะ
แจ้งลบกระทู้นี้
ย้ายหมวดหมู่
ลบกระทู้นี้ทิ้ง

สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ เด็กวัดทุกคน

        สำหรับเรื่องที่ว่างส่วนตัว และส่วนรวมเป็นเรื่องที่ใหญ่มากสำหรับคนทั่วไป แต่หายากในบ้านเรา เพราะเราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน และแต่ละคนไม่ค่อยจะเคารพที่ว่างส่วนบุคคลของแต่ละคนมากนัก เช่น กำลังอ่านหนังสืออย่างมีความสุข หรือกำลังเพลิน ก็จะถูกเรียกให้ไปทำโน่นทำนี่ 

       ดังนั้นการจัดการเรื่องที่ว่าง หรือเวลาส่วนตัว และที่ว่าง เช่นในมุมห้องในบ้าน หรือที่โต๊ะรับแขกที่อยากหลบมุมไปนั่งทำ นั่งคิด จำเป็นต้องมี

       ที่ว่างส่วนตัวของอาจารย์ถ้าถูกบุกรุก จะเกิดอารมณ์ที่หงุดหงิด เช่นตอนนี้อยู่ในที่ว่างส่วนตัว คือ ในห้องใต้ถุนบ้านที่ล้อมรอบด้วยหนังสือ และมีคอมฯเป็นเพื่อนสำหรับเขียน เป็นความสุขที่หาได้ยาก และบรรยากาศเงียบๆ ไม่มีเสียงดัง เหมือนอยู่กรุงเทพฯ หายากค่ะ ดีใจที่ยังมีที่ๆแบบนี้ ให้นั่งทำงานได้อย่างสบายใจ

      เด็กวัดเคยคิดถึง ที่ว่างส่วนตัว และส่วนรวมที่อาจารย์เขียนนี้บ้างไหม และที่บ้าน หรือแม้แต่ที่ทำงานมีที่ว่างส่วนรวมที่คนเคารพซึ่งกันและกันหรือไม่ อย่าลืมเขียนมาเล่าสู่กันฟังนะคะ

    อ่านแล้วคิดยังไง ได้ข้อคิดอะไรบ้างไหมคะ

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2009-07-26 21:23:30 อีเมล์ : IP : 96.232.65.198

ตอบกระทู้

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

สวัสดีค่ะเด็กวัดทุกคน และเด็กวัด maya

ที่ญี่ปุ่นตามถนนข้างๆทางที่เหมือนบ้านเรา ถ้ามีคนเอาของมาขาย ตามปาร์คก็ตาม ไม่ใช่ใครๆก็เอามาวางได้ เพราะจะมียะคุซะ เจ้าถิ่นคุม เห็นมาเก็บเงิน เพราะทรงผมท่าทางก็เห็นชัดว่าเป็น ยะคุซะ

นอกจากนั้น งานวัดก็เช่นกัน มีเจ้าถิ่นคุมทั้งนั้น

งานวัดญีปุ่น หลังจากเสร็จงาน เขาไม่เหมือนเรา เพราะเคยไปเดินตอนเขากำลังเก็บของ เขาจะเก็บกวาดเรียบร้อย แต่ปัจจุบันตามถนนหนทางญี่ปุ่นไม่ได้สะอาดเท่าเมื่อก่อนเพราะว่าไม่มีถังขยะให้ทิ้งมากมายเหมือนสมัยก่อนเกิดแก็สซะริน ก็เลยมีพวกมักง่าย กินแล้วแกล้งเผลอทิ้งเยอะค่ะ แต่ไม่น่าเกลียดเท่าบ้านเรา

สมัยก่อนในกรุงเทพฯกลับไป ออกมาจากโรงแรมชั้นหนึ่ง พอเหยียบออกมาก็จะเห็นพ่อค้า แม่ค้าขายของเต็มไปหมด เดินแทบไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าจ่ายเงินค่าทางเดินถนนให้ใครรวยไป แต่ที่แย่คือ ไม่เก็บไม่ทำให้เรียบร้อย เห็นชัด และจำได้เพราะเพื่อนพาไปกินแถวราชดำริ ต้องเดินผ่านพระพรหม เห็นแล้ว ยิ่งกลางคืนแทบจะเดินไม่ได้เลย และกลิ่นทั้งปิ้งทั้งย่าง น้ำล้างจานชามเฉอะแฉะไปหมด

บ้านเราค่ะ นิสัยไม่เคยรู้ว่า ถ้าเราไมช่วยกันรักษาความสะอาด เราก็ต้องอยู่กับความสกปรก ช่วยกันคนละไม้คนละมือ แต่คงลำบากเพราะเราติดนิส้ยให้คนใช้ หรือแม่บ้านทำจนชิน

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2009-07-27 01:56:48 อีเมล์ : IP : 96.232.65.198

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

สวัสดีค่ะอาจารย์

                           อ่านเรื่องที่ว่างที่ถูกบุกรุกของอาจารย์หลายตอนแล้ว  ก็อยากจะยกตัวอย่างว่าวันเสาร์ อาทิตย์ บนถนน และบนฟุตบาทของถนนสายหนึ่งในเชียงใหม่ช่วงกลางวัน จะมีพ่อค้าแม่ค้า อาชีพและไม่ใช่อาชีพ อาศัยเวลาที่ว่างจากงานนำของเก่ามาวางขาย โดยปิดถนนสายนั้นทั้งสาย และ วางของขายสารพัดรูปแบบ ที่นี่ฮิตติดปาก เรียกว่า  ถนนคนเดินขายของเก่า  เราไม่ว่าถ้าจะขาย แต่ หลังจากขายของเสร็จเรียบร้อย ภาพที่เห็นติดตาอยู่ตลอดจากภาพพ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้นทยอยเก็บของกลับบ้าน 

 คือ  กองขยะ เป็น จุด ๆ  ทุกช่วงของฟุตบาทจะเห็นเต็มไปหมด วันรุ่งขึ้นก็ยังเห็นเหมือนเดิม อาจจะอุจาดตาเพิ่มขึ้นถ้า มีสุนัขมาคุ้ยเขี่ยหาอะไรตามขยะ  ที่บ้านเราคนบ้านเรายังนึกไม่ออกว่าที่ว่างที่เขาใช้สำหรับการทำมาหากินเลี้ยงปากท้องพวกเขา นั้น เป็นที่ว่างที่ไม่ใช่ทั้งของเขาและ ไม่ใช่ของสังคมที่ต้องช่วยกันดูแลเลย หรือ ไม่รับรู้อะไร ไม่สนใจ หาเงินเข้ากระเป๋าเพียงพอแล้วก็กลับ  ซักวันคงจะมีคนเขียน เรื่อง วิถีชีวิตคนไทยที่ไม่ห่างไกลจากขยะ และ ขยะ เพราะอะไร ใครรู้บ้าง

 ความจริงมีเพื่อนที่เป็นมาเฟีย เอ๊ย ไม่ใช่  (คอยเก็บเงินค่าบำรุงถนน) แต่ ยังไม่กล้าเข้าไปถามเรื่องการจัดการกับพื้นที่เรื่องขยะ  กลัวถูกตีหัวค่ะ  แต่ ถ้าเจอกันคงต้องตั้งคำถามค่ะ

โดย : maya วันที่ : 2009-07-26 21:48:51 อีเมล์ : IP : 112.142.135.213

--------------------------------------------------------------------------------------------------