料理室 ห้องอาหาร
เจ้าตำรับ เต้าเจี้ยว คือจีน แต่พอเข้ามือญี่ปุ่น เป็นมิโซะ
แจ้งลบกระทู้นี้
ย้ายหมวดหมู่
ลบกระทู้นี้ทิ้ง

สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ เด็กวัดทุกคน

 

 

     เมื่อวานนี้ ทำซุปมิโซะกินที่บ้าน เพิ่งคิดออกว่า พยายามสแกนภาพมิโซะ ที่แสนจะสวยงาม แต่ต้องซื้อในราคาแพงสำหรับหนังสือ ตำนานอาหารญี่ปุ่นฯ ภาพที่นำมาให้ดูใช้ในหนังสือที่อาจารย์เขียนกับซะโต

    ภาพทุกภาพ มีลิขสิทธิ์ ใครที่เอาไปใช้โดยพละการ ถูกฟ้องรับผิดชอบเองนะคะ แล้วก็เรื่องราวหนังสืออาจารย์ก็เช่นกัน จากนี้ไปถ้าอาจารย์เห็นใครนำบทความ นำรูปอะไร ไปใช้โดยไม่อ้างอิง ก็คงไม่ปล่อยเหมือนสมัยก่อน เพราะต้องเคารพซึ่งกันและกัน

     อ่านเรื่องมิโซะแล้ว อดทึ่งคนญี่ปุ่นสมัยก่อนไม่ได้ รับสูตรจากจีน แต่ทำได้อร่อยกว่าจีนไม่รู้กี่เท่า ยิ่งตอนนี้ ร้านอาหารจีนที่ขายในอเมริกา ไม่รู้ใช้ซีอิ้วจีนอะไร รสชาติเดียวกันหมด และไม่อร่อยเลย คนจีนเอาแต่ขายเอาเงิน ไม่คิดถึงอะไร เงินเรื่องใหญ่ คุณภาพเรื่องเล็ก ยิ่งประเทศอเมริกา คนลิ้นจรเข้ทั้งนั้น สมัยก่อนไม่เคยกินอาหารชาติอื่น นอกจากแฮมเบอร์เกอร์ ตอนนี้เริ่มกิน อาหารจานด่วนของจีน ยังกินอาหารจานด่วนญี่ปุ่นไม่ค่อยได้ แม้จะมีขายเพราะยังแพงกว่าเยอะ

         แถมอ่านจากหนังสือทางการแพทย์เกี่ยวกับ ซี่อิ้วที่คนใช้ๆกัน ผู้บริโภคยังต้องระวังว่าใส่สารที่กินแล้วมีโอกาสเป็นมะเร็งอีกหรือไม่

      ความรู้เพิ่มเติมสำหรับ คนที่รักษาสุขภาพ และไม่มักง่ายซื้อก็คือ แม้แต่ โชยุที่ขายในอเมริกก จะกลั่นจากโรงงานที่สร้างขึ้นที่นี่ ไม่ได้เป็นโรงงานแบบที่มีในญี่ปุ่น เพราะค่าลงทุนไม่ไหว เป็นแบบใหม่กลั่นออกมา ไม่ได้แบบกลั่นแบบสูตรดั้งเดิมในถังไม้แบบเก่า

       ทดลองมาแล้ว รสชาติไม่เหมือนกัน เลิกซื้อไปแล้ว เพราะกินแล้ว แปลกๆ เพราะว่า เค็ม แต่ไม่มีรสชาติที่กลมกล่อมแบบที่เคยซื้อในญี่ปุ่น

      พอกินโชยุที่ส่งโดยตรงจากญี่ปุ่นที่ขายในญี่ปุ่นให้คนญี่ปุ่นกิน เขาทำจากโรงงานสูตรดั้งเดิม ตามที่มีภาพในหนังสือเล่มนี้ หาดูได้ยากมาก

      แต่พอดีมีโรงงานทำโชยุแถวบ้าน อาจารย์ต้องเซ็นชื่อเพื่อสมัครเข้าไปชม เคยเข้าไปชม แต่ไม่ได้ชมมาก เพราะเรื่องความเข้มงวดเรื่องความสะอาด และ เรื่องสูตรความลับการทำโชยุ แต่ชื่นชมที่เขายังรักษารสชาติดั้งเดิม และตอนนี้มีรสชาติประเภท ไม่เค็มมาก รสชาติแบบกลมกล่อม อร่อยจริงๆ พอกินโชยุแล้ว กินซี่อิ้วที่ไม่มีคุณภาพ ราคาถูก แล้วกินไม่ลง เรื่องคุณภาพเป็นเรื่องใหญ่สำหรับคนญี่ป่น เช่นเดียวกับคุณภาพชีวิตของคนญี่ปุ่น แตกต่างจากบ้านเราอย่างมาก

    สิ่งที่ดีๆ ความรักและทุ่มเทในสิ่งที่ตนทำ ความภาคภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองรักและทุ่มเท สิ่งเหล่านี้ อาจารย์ได้สัมผัสได้เห็น และชอบ มันเป็นน้ำที่หล่อเลี้ยงที่สอนให้อาจารย์ทำอะไรจะต้องทำด้วยใจรัก ไม่ว่าจะทำซี่อิ้ว สานตระกร้า ทำอะไรก็ตาม เราต้องมีความภูมิใจในสิ่งที่เราทำ ในงานที่เรารับผิดชอบ และต้องพยายามต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆต่อไป

    อ่านประวัติความเป็นมาของมิโซะ และโชยุ แล้วยังอดประทับใจไม่ได้ ทุกวันที่ใช้ และทุกครั้งที่กิน วันนี้จึงเอามาให้ทุกคนได้ชื่นชม เพราะเราไม่ได้เรียนภาษาญี่ปุ่นอย่างเดียว เรียนวัฒนธรรมและสิ่งที่ดีงามของเขา สิ่งที่ไม่ดีไม่ต้องรับเอามา ต้องแยกแยะให้ได้

    ดูภาพประกอบแล้วมีความรู้สึกยังไงเขียนมาเล่าสู่กันฟังนะคะ

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2009-07-18 21:54:40 อีเมล์ : IP : 71.190.33.34

ตอบกระทู้

--------------------------------------------------------------------------------------------------