茶道 ห้องพิธีชงน้ำชา
ภาพพจน์ของอีกาที่เห็นในอเมริกา และญี่ปุ่น (ตอนจบ) เชิญอ่านได้เลยค่ะ
แจ้งลบกระทู้นี้
ย้ายหมวดหมู่
ลบกระทู้นี้ทิ้ง

 

 

อีกาก็เป็นเพียงอีกาสีดำ

ดำก็ดำสนิท สวยงามไม่ใช่หรือ

ข้อคิดที่ได้จากอีกา

            ดิฉันหวังเป็นอย่างยิ่งที่ว่าหลังจากที่อ่านเรื่องอีกานี้แล้ว อย่างน้อยก็คงทำให้มนุษย์หรือท่านผู้อ่านกลับมาหวนคิดถึงพฤติกรรมของตัวเอง ในขณะเดียวกันคงจะช่วยทำให้เราทุกคนมีกำลังใจมากขึ้นในจุดที่ว่าเราคงจะเห็นร่วมกันว่า ตราบใดที่มนุษย์ หรือแม้แต่สัตว์ ถ้าเรายังมีลมหายใจ และยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ เราก็ต้องต่อสู้กับชีวิต แน่นอนบางครั้งมรสุมชีวิตกระหน่ำ บางคนตกงาน ทำมาหากินก็ไม่ได้ก้าวหน้าไปไหน เศรษฐกิจย่ำแย่ มองไปไหนมีแต่คนหน้าตาเคร่งเครียด มีแต่ความเป็นห่วง และกังวล คนที่มีงานทำก็อดเป็นห่วงว่า ไม่รู้พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น หรือจะมีอะไรที่เลวร้ายกว่านี้อีกหรือไม่

            ถ้าเรามัวแต่กังวล และเป็นห่วง ไม่รู้จักหาทางลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อความอยู่รอด และตัดช่องน้อยด้วยการฆ่าตัวตาย ไม่เพียงแต่จะไม่ได้แก้ปัญหาและทำความเสียใจแก่คนที่เกี่ยวข้องด้วยเท่านั้น เราในฐานะที่เกิดมาเป็นมนุษย์ เราน่าจะอายอีกา เพราะแม้แต่ที่อยู่ก็ถูกมนุษย์คุกคามเอาไปสร้างบ้านจนป่าแทบจะไม่เหลือให้อยู่ แม้อีกาจะหาที่ทำมาหากินในป่าได้ยากเข้าทุกทีแทนที่จะงอมืองอเท้า ยอมอดตาย อีกาก็ยังต้องพยายามดิ้นรน แม้จะต้องบินเป็นระยะทางแสนไกลเพื่อเข้าไปหาอาหาร และจะต้องเจออุปสรรคต่างๆมากมายในเมืองหลวง  แต่อีกาก็ยังดั้นด้นไปเพื่อความอยู่รอด เพื่ออนาคต และจากประสบการณ์ความยากลำบากที่อีกาประสบนี้เองทำให้อีการู้ว่า อาหารที่ได้วันนี้ อาจไม่มีอีกก็ได้ในวันพรุ่งนี้ ดังนั้น อีกาจึีงไม่เคยลืมที่จะเก็บอาหารที่หาได้ในวันนี้เพื่อมื้อต่อไปหรือเพื่อวันข้่างหน้า ที่อาจจะขัดสนไม่มีอะไรจะกิน

 

อีกาที่เห็นในป่าสงวนในอเมริกา

            วันเวลาผ่านไปสิบกว่่าปี มีโอกาสมาเห็นอีกาอีกทีก็ตอนที่ย้ายมาอยู่แถว Redwood Shores ตกเย็นจะเห็นนกหลากหลายชนิด บินกันไปบินกันมา เห็นบินโฉบลงไปในน้ำ เพื่อกินปลา มีมากมายหลายชนิด สวยงาม เต็มไปหมด เห็นแล้ว อดมีความสุขแทนไม่ได้ แล้วก็มีโอกาสเห็นอีกาที่ตัวไม่ได้ใหญ่โต น่ากลัว แบบที่เห็นในโตเกียว ดูแล้วก็เป็นเพียงนกธรรมดาสีดำ และจากการที่แถวบ้านเป็นป่า หรือที่สงวน จะเห็นมีนกมากมายมาเกาะตามพุ่มไม้ ต้นไม้ต่างๆนี้เอง ทำให้อีกาที่เห็นแถวบ้่านนั้น ไม่ได้น่้ากลัว เที่ยวจิก เที่ยวโฉบหัวคน และความน่ากลัวของอีกาแต่ละตัวใหญ่ๆทั้งนั้นพร้อมส่งเสียงดัง เวลาที่เดินผ่าน หรือเห็นอยู่ตามกิ่งไม้ เหมือนที่เห็นในสารคดีในญี่ปุ่น

            ดิฉันมีโอกาสถามเพื่อนร่วมชายคาบ้านว่า ภาพพจน์ของอีกาของคนอังกฤษเป็นยังไง ก็รู้มาว่า ไม่ได้แตกต่างจากที่คนญี่ปุ่นมีต่ออีกา คือ อีกาเป็นนกที่ใครๆก็เกลียดกลัว และถือว่านำโชคไม่ดี เพราะเวลาที่เห็นอีกา พร้อมเสียงร้อง จะส่อให้รู้ว่า จะต้องมีคนตาย หรือทำให้รู้ว่าจะเกี่ยวกับ ความตาย ที่ให้ภาพพจน์ที่ว่านี้ก็เพราะ ในสมัยสงครามในอังกฤษ ทหารที่ตายเป็นเบือในสงคราม ศพทหารเหล่านี้จะถูกรุมทึ้งกินด้วยอีกา่ จึงทำให้คนอังกฤษไม่ชอบอีกาเช่นเดียวกัน และอีกอย่างที่คนอังกฤษเกลียดกลัว ก็คือ อีกากินทุกอย่างไม่เลือก แม้แต่ซากศพนี้เอง ทำให้คนอังกฤษไม่ชอบอีกา

           

มุมมองอีกแง่หนี่งเกี่ยวกับอีกา

แต่ถ้าเราคิดให้ลึกซึ้ง มนุษย์เราเพื่อความอยู่รอด เราก็ฆ่าเป็ดไก่ เนื้อวัว ปลา ทุกอย่างกินเพื่อความอยู่รอดเช่นกันไม่ใช่หรือ อีกาถ้าจะเปรียบก็เหมือนคนที่เกิดมา อาจจะหน้าตาไม่ได้น่ารัก หรือสวยเท่าคนอื่น แค่นั้นยังไม่พอ คนที่เห็นยังซ้ำเติมทำให้เกิดปมด้อยอีก คิดว่าเป็นความลำเอียง และเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง เพราะถ้าอีกาเลือกเกิดได้ ก็คงอยากเกิดเป็นนกไนติงเกล น่ารัก เสียงเำพราะก็ได้ เพียงเพราะอีกาเป็นนกสีดำสนิท และน่าตาน่ากลัว ทำให้คนเกลียดกลัว แถมมนุษย์ย้งช่วยกันพยายามสร้างค่านิยมให้คนเกลียดกลัวอีกามากขึ้นไปอีก ช่างสรรหาเอาความไม่ดีของอีกามาจนหาจุดดีไม่ได้ คิดแล้วก็สงสารอีกาเหมือนกัน

บางคนก็คงจะถือว่า สมน้ำหน้าีอีกาที่เกิดมาใครๆก็เกลียดคงเป็นเพราะกรรมเก่าของเจ้าอีกาก็ได้ แต่จริงๆถ้ามนุษย์เราจะไม่ลำเอียงและตีคุณค่ากันอย่างไม่สมเหตุสมผลว่า สิ่งนี้่ดี สิ่งนี้ไม่ดี ไม่ว่าอีกาสีดำ หรือไม่ว่าเหยี่ยว ค้่างคาว และนกฮูกก็ตาม ถ้าจะว่าไป มันก็เป็นเพียงนก ที่มีหน้าตา และพฤติกรรมแตกต่างกัน ไม่ต่างกับมนุษย์เราก็ว่าได้ไม่ใช่หรือ

            อีกาญี่ปุ่นที่ดิฉันเห็นว่ามันน่ากลัว และตัวใหญ่ก็เพราะเราไปแย่งที่ในป่าจนอีกาไม่มีที่อยู่ และมีอาหารที่คนในกรุงทิ้งให้กิน จนอีกาตัวใหญ่โต แต่ในอเมริกา ถังขยะ แน่นหนา ต่อให้อีกาจิกยังไง ก็คงจิกเข้าไปไม่ได้ และอีกอย่างในอเมริกา ที่กว้างใหญ่ไพศาล มีป่าสงวนที่เก็บรักษาให้สัตว์ป่าได้อยู่ อีกาก็เลยไม่ต้องเดือดร้อน วิ่งมาหาเหยื่อ หาอาหารในเมืองแบบในญี่ปุ่น เพราะที่นี่้เขาจะมีป่าสงวนให้สัตว์อยู่กันตามประสาสัตว์ และไม่เที่ยวทิ้งอาหารเรี่ยราด ตกเป็นเป้าสายตาของอีกา ดังนั้น อีกาที่เห็นในอเมริกาจึงไม่ได้น่าเกลียด น่ากลัว และอีกาในญี่ีปุ่นที่น่าเกลียดน่ากลัว ก้าวร้าวนั้น ไม่ใช่เพราะมนุษย์ไปข่มเหงอีกาหรอกหรือ

 

เป็นยังไงคะ เรื่องราวของอีกา ในอีกแง่มุม อีกาที่เห็นกันประจำ และเกลียดกลัวมัน อ่านแล้ว มีความคิดเห็นยังไง เขียนมาคุยกันนะคะ

 

 

 

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2009-02-19 09:42:26 อีเมล์ : IP : 69.114.33.56

ตอบกระทู้

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ เด็กวัดทุกคน และเด็กวัด wantima

คงดีใจที่ได้อ่านเรื่องจนจบใช่ไหมคะ ขอบคุณที่กระตือรือร้น และรู้จักแสวหา และหิว อยากได้อะไรก็ต้องขวนขวาย ถ้าไม่มีคำตอบอะไรกลับมา อาจารย์ก็คงยังไม่ได้เขียนให้อ่านจนจบ

เห็นด้วย และก็แปลกใจเช่นกันว่า อีกาที่เคยที่น่ากลัวตอนอยู่ญีปุ่น แต่มาที่นี่ กลายเป็นนกสีดำที่น่ารัก ตอนนี้บ้านใหม่ที่อยู่จะมีเสียงนกร้องทุกเช้า ยิ่งกำลังจะเข้าฤดูใบไม้ผลิก็คงจะยิ่งมีนกเพิ่มมากขึ้น วันก่อนเห็นบินมาเกาะที่หลังบ้าน สีสวยมาก ถ้าอากาศอุ่นขึ้นคงได้ไปเดินในป่าสงวน เพราะที่นี่ ต่างจังหวัดจริงๆ ประชากรน้อย คนหนุ่มสาวไปค่อยมี เพราะไปทำงาน ไปเรียน ไปอยู่ที่นิวยอร์คกันหมด

อย่าลืมแสดงความคิดเห็น เช่นที่ทำมาตลอด อาจารย์จะได้รู้ว่ามีความคิดกันยังไง

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2009-02-23 00:02:05 อีเมล์ : IP : 71.190.46.215

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

ขอบคุณค่ะ  ได้ข้อคิดไปอีกรูปแบบหนึ่งค่ะ พร้อมทั้งได้รู้เรียนรู้เรื่องสัตว์(กา)ชนิดเดียวกันแต่อยู่ต่างถิ่นกัน ต่างสภาพแวดล้อมกัน ก็ต่างกันเหมือนกัน   ทั้งได้เรียนรู้ความคิด ได้เห็นภาพต่างๆ ที่เราไม่ได้มีโอกาสเจอด้วยค่ะ เป็นการเปิดโลกทัศน์ให้กับตัวเองด้วยค่ะ  ขอบคุณค่ะ

โดย : wantima วันที่ : 2009-02-19 13:41:01 อีเมล์ : IP : 119.171.221.159

--------------------------------------------------------------------------------------------------