一人の空間 มุมหลังห้อง
ควรจะทำตัวอย่างไรดีค่ะ กับวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่แตกต่างกับคนไทยมากมายขนาดนี้
แจ้งลบกระทู้นี้
ย้ายหมวดหมู่
ลบกระทู้นี้ทิ้ง

   ตอนนี้หนูกำลังเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่ค่ะ ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งเหตุผลของการเรียนภาษาญี่ปุ่นนั้น ไม่ใช่เพราะชอบวัฒนธรรม หรือว่าชอบดารานักร้อง อะไรแบบนั้นหรอกนะค่ะ แค่เพราะว่าอยากจะฟังอีกภาษานึง ที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษและภาษาไทยได้เข้าใจบ้าง (ภาษาอังกฤษก็ไม่ค่อยเก่งค่ะ) และอีกอย่างก็เป็นคนชอบภาษาด้วยค่ะ   แต่หลังจากได้เรียนวัฒนธรรมของญี่ปุ่นมาเรื่อยๆ ก็รู้สึกชอบวัฒนธรรมของเขาบางอย่าง เช่น ตรงต่อเวลา มีความรับผิดชอบ มีความพยายาม ประเทศที่มีธรรมชาติที่สะอาดสวยงาม

  แต่ว่าหลังจากดูไปนานๆ ดูเหมือนจะเข้ากับคนญี่ปุ่นไม่ได้เลยค่ะ อ่านจากในเว็บบ้าง พบเจอด้วยตนเองบ้าง ทำให้รู้สึกว่า ทำไมเขาเป็นคนไม่มีมนุษยสัมพันธ์เลย อย่างอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยบางคนนะค่ะ เจอกันในห้องพูดคุยสนิทสนมดีค่ะ แต่พอเจอกันข้างนอกห้อง กลับเหมือนไม่รู้จักกันเลย งงมาก  ถ้าเป็นอาจารย์ไทยคงจะสนิทกันราวลูกหลานตนเอง  ถ้าเขาไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ไม่อยากคุยกับใครแบบว่าอย่ามายุ่งกับช้านน แล้วหนูจะไปฝึกฝนภาษาญี่ปุ่นจากที่ไหนดีล่ะค่ะ ถ้าเป็นฝรั่งเขาก็จะพูดคุยกันได้บ้าง แบบว่าถามทาง คุยนั่นนี่

  อีกอย่างนะค่ะ หนูว่าคนญี่ปุ่นเขาเหมือนหุ่นยนต์เลยค่ะ เหมือนตั้งโปรแกรมมาว่าเกิดมาต้องเป็นเป็นคนตรงต่อเวลา ต้องอย่างนั้นอย่างนี้ ดูแล้วไม่มีความเป็นมนุษย์เลยละค่ะ สิ่งที่ทำไม่ได้เกิดจากใจจริง มีมารยาทก็ไม่ได้ทำเพราะว่าอยากมี คุยกับคนอื่น ทำหน้าตายิ้มแย้มก็ทำไปงั้นๆเหมือนกับว่ามันเป็นแค่หน้าที่อย่างนึง บางทีหนูก็งงว่าที่เขาคุยกับหนูเนี่ย จริงหรือเล่น คนญี่ปุ่นใส่หน้ากากตลอดเลยรึเปล่าเนี่ย

แล้วหนูควรจะคิดหรือทำตัวยังไงดีค่ะ ให้รู้สึกเหมือนมีความหวังหรือว่าเรียนด้วยความสุขมากกว่านี้อะค่ะ จริงๆแล้วหนูก็ชอบประเทศนี้เหมือนกันนะค่ะ หลายๆอย่างที่พยายามปรับปรุงตัวให้เหมือนเขาในข้อดีๆ แต่มันไม่มีความสุขเลยค่ะ ที่เรียนไปแล้วคิดไปด้วยว่า ที่เขาพูดมาน่ะมารยาทรึเปล่า ทำไมต้องทำแบบนี้ ไม่ชอบไม่พอใจก็บอกตรงดีกว่านะ อะไรประมาณนี้ค่ะ

อาจารย์ปรียาค่ะ (ไม่ทราบเรียกถูกหรือเปล่า) อาจารย์ช่วยบอกวิธีปรับตัวหรือวิธีคิดอะไรซักอย่างให้หน่อยนะค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ 

โดย : ศิษย์วัด วันที่ : 2008-10-08 21:57:37 อีเมล์ : IP : 125.24.232.131

ตอบกระทู้

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

 

สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ เด็กวัดทุกคน และศิษย์วัด

ขอบคุณมาก และดีใจมากที่มีเด็กวัดเขียนมา เขียนและมองเห็นอะไร สังเกตอะไรได้ถูกต้องมาก อาจารย์ดีใจมากที่โรงเรีียนเด็กวัดปรียา สอนภาษาญี่ปุ่น วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมความนึกคิด จะครบหนึ่งปีเดือนหน้าแล้ว ทำมาคนเดียว เหนื่อยมาก และยังต้องพยายามบอกให้พวกเราหาซื้อหนังสือเรียนที่อาจารย์ทำออกมานอกเหนือจากตำราเรียน จะได้เรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นอย่างจริงจัง พร้อมกับเรียนวัฒนธรรมไปในตัว

เพราะไม่งั้น เราก็ไม่มีทางที่จะเรียนรู้เรื่องของเขาได้ เพราะอ่านได้แต่มังงะ ไม่เป็นภาษาที่อ่านเรื่องราวได้

อาจารย์ต้องขอบคุณหัวหน้าแอนทซัง ที่ขอร้องให้อาจารย์เปิดโรงเรียนเด็กวัดปรียา เพื่อแฟนหนังสือของอาจารย์จะได้คุยและถามอาจารย์ได้โดยตรง ไม่งั้น อาจารย์ก็ยังคงช่วยดอกหญ้าฟรีเช่้นกัน ในเว็บของเขาซึ่งไม่อาจจะเรียนได้มากมายเท่านี้ เพราะเขียนยาวไม่ได้ ใส่รูปภาพไม่ได้

อาจารย์จะต้องเขียนหนังสือ เรื่องต่างๆพวกนี้ให้พวกเราได้อ่าน ให้ได้เรียนกันอย่างจริงจัง มันน่าสนใจมากๆๆ มากกว่าจะมาเสียเวลาอ่านของที่ไม่มีคุณค่าที่เอาวัฒนธรรมขยะจากคนรุ่นใหม่ในญี่ปุ่นที่หัวสมองกลวงมาให้เราเสพย์กัน

 อาจารย์บางทีก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะมีอะไรเยอะแยะที่จะต้องเขียน จะต้องทำให้พวกเราเรียนอย่างเข้าใจ แต่มีหัวสมองเดียว ทำคนเดียวทุกอย่าง เหนื่อยค่ะ แต่ก็จะพยายาม ขอบคุณสำหรับคำถามที่ดีมาก เป็นกำลังและพลังใจที่ดีแก่อาจารย์ค่ะทุกครั้งที่เห็นนักเรียนไทย ตื่นตัวอยากรู้และอยากแสวงหาคำตอบ

อาจารย์อยากฝากว่า ตอนนี้ เราต้องรู้เขาก่อน และก็ต้องรู้ของเรา ไม่งั้น เราก็เรียนแบบคนตาบอด เห่ออย่างเดียว เราเรียนและศึกษาตามความเป็นจริง สิ่งที่ดีก็ต้องว่าของเขาดี สิ่งที่ไม่ดี เราก็ต้องถามตัวเองว่า เราอยากนำมาใช้หรือเปล่า เราต้องรักภาษาที่เราเรียน เพืือจะได้เรียนรู้เรื่องของเขาก่อนต้องมองแยกกัน แม้บางครั้ง อาจจะเศร้า ขมขี่นใจก็ตาม แบบที่อาจารย์ทำมาตลอด เพราะเห็นทุลุปรุโปร่ง

คนญีปุ่นเป็นแบบที่ศิษย์วัดเขียนมาจริงๆ และเด็กวัดคงจะได้อ่านจากในเรื่องต่างๆในโรงเรียนเด็กวัดปรียา เด็กวัดก็จะเห็นได้ชัดว่า อาจารย์เขียนมาตลอด ว่า อย่าไปสนิทสนมกับเขาแบบไทยๆ เขาไม่เหมือนเรา เขาอยู่ด้วยหน้ากากที่ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง ตัวตนที่แท้จริงให้คนเห็นไม่ได้ แต่ก็โผล่ออกมาตามที่ศิษย์วัดเห็นค่ะ มันจึงเสียใจ และ เศร้าใจ ใช่มั้ยคะ ว่า ความเป็นมนุษย์หายไปไหนหมดแต่รายละเอียด อาจารย์ใช้อารมณ์ส่วนตัวมาวิจารณ์ ไม่ได้ ต้องเอาข้อมูล ประวัติความเป็นมา มาวิเคราะห์กันนะคะ

เราจึงจะเรียนรู้อย่างแท้จริง อย่าลืมอาจารย์ต้องการเด็กวัดแบบนี้มากๆ อย่าลืมเข้าไปอ่านเรื่องต่างๆ และหยิบมาถาม แสดงความคิดเห็นนะคะ

 เราจะได้รู้เขา และจะได้เรียนอย่างเต็มที่ ด้วยความมั่นใจว่า เรารู้เขาจริงๆ

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2008-10-08 23:16:31 อีเมล์ : IP : 24.7.33.162

--------------------------------------------------------------------------------------------------