一人の空間 มุมหลังห้อง
มาถึงญี่ปุ่นแล้วค่ะ
แจ้งลบกระทู้นี้
ย้ายหมวดหมู่
ลบกระทู้นี้ทิ้ง

เรียน อาจารย์ปรียาที่เคารพ

ใช้ kombanwa ได้ใช่ไหมคะอาจารย์เพราะว่าที่ญี่ปุ่นจะห้าทุ่มแล้ว

เพิ่งจะมีโอกาสได้เช็คเมล์ หลังจากมาถึงญี่ปุ่นได้สองวัน เป็นอย่างที่อาจารย์ว่าจริงๆเลยค่ะ พยายามบอกเค้าว่าชื่อเราคือ ปาริชาต ส่วนนามสกุลนั้นคือ พงษ์ไทย เค้าก็มักจะเรียกเราว่า พงษ์ไทยซัง ค่ะอาจารย์

ต้องขอบคุณอาจารย์มากเลยนะคะ ยังไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นเลยแต่ก็สนุกดีค่ะอาจารย์ เดี๋ยวนี้คนญี่ปุ่นเค้าก็พูดภาษาอังกฤษกันได้พอสมควรนะคะ หรือว่าเพิ่งจะเจอกับเจ้าหน้าที่ประจำหอพักกับคนขับรถก็ไม่รู้ค่ะ แต่รู้สึกว่าเค้าก็เป็นมิตรกับเราดี

คือว่าที่สอบทุนมงบุโชมาก็เพื่ออยากจะศึกษาเกี่ยวกับการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลที่มีความต้องการพิเศษ เช่น เด็กที่มีปัญหาทางการเรียนรู้ การอ่าน การเขียน(เรียกว่าเด็ก LD ค่ะอาจารย์) เป็นต้น ให้เค้าได้รับการช่วยเหลือเพื่อให้ใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนเด็กทั่วๆไปค่ะ  และที่สำคัญก็จะนำสิ่งที่ได้กลับมาจัดการศึกษาให้เด็กในท้องถิ่นของตัวเองค่ะ เป็นคนอุดรธานีค่ะ เด็กๆบางทีก็เบื่อกับการเรียนจนกลายเป็นเด็ก LD ไปก็มี ถ้าหากครูรู้วิธีการจัดกิจกรรมให้กับเด็กพวกนี้ ก็เชื่อว่าพลังสมองของเด็กคงไม่สูญเปล่า

จะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดค่ะอาจารย์ สำหรับวันนี้ก็ oyasuminasai ค่ะ

โดย : ปาริชาต พงษ์ไทย วันที่ : 2008-10-03 20:58:07 อีเมล์ : IP : 61.124.217.197

ตอบกระทู้

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

ดีใจจังเลยค่ะที่อาจารย์กรุณาเด็กวัดคนนี้มาก ตอนนี้มหาวิทยาลัยยังไม่เปิดค่ะ ก็เลยต้องนั่งแกร๋ว นอนแกร๋วอยู่ในห้อง แล้วก็ออกไปเดินเล่นดูตีกรามบ้านช่องเขา อีกอย่างก็สำรวจเส้นทางด้วยค่ะ จะได้รู้ว่าอะไรอยู่ที่ตรงไหนบ้าง ถ้ามีอะไรสงสัยหรือคืบหน้าจะเข้ามาถามอาจารย์ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

โดย : เด็กวัดจุ๊บแจง(ปาริชาต) วันที่ : 2008-10-04 19:22:33 อีเมล์ : IP : 61.124.217.197

ความคิดเห็น ลบกระทู้นี้ทิ้ง

ข้อความ :

สวัสดีค่ะแฟนๆหนังสือ เด็กวัดทุกคน และเด็กวัดปาริชาิติ

ดีใจที่เด็กวัดปาริชาติไปถึงญี่ปุ่นเรียบร้อยแล้ว และขอบคุณมากที่มีน้ำใจเขียนมาบอกให้อาจารย์ทราบ

ไม่เป็นไรค่ะ ถึงจะยังไม่รู้ภาษาญี่ปุ่น ไปเรียนจะได้รู้ ไม่ต้องไปเครียดกับมันนะคะ

 (เด็กวัดปาริชาิติ) เดี๋ยวนี้คนญี่ปุ่นเค้าก็พูดภาษาอังกฤษกันได้พอสมควรนะคะ หรือว่าเพิ่งจะเจอกับเจ้าหน้าที่ประจำหอพักกับคนขับรถก็ไม่รู้ค่ะ แต่รู้สึกว่าเค้าก็เป็นมิตรกับเราดี

(ครูประจำชั้นปรียา) ตอนนี้นักเรียนชั้นมัธยมตอนต้น ปลายของญี่ปุ่นจะเริ่มพูดภาษาญี่ปุ่นได้มากกว่าสมัยก่อน แนวโน้มนี้เห็นตั้งแต่สิบกว่ายี่สิบปีที่แล้ว เพราะเป็นสมัยที่เขาเรียกว่า kokusai ka 国際化 หรือ Internationalization การทำประเทศญี่ปุ่นให้เป็นประเทศนานาชาิติ  ตรงกับสมัยที่อาจารย์ไปทำงานที่ญี่ปุ่นพอดี สนุกมากค่ะ แทบทุกลมหายใจของคนญี่ปุ่น จะต้องมีคำนี้ในหนังสือพิมพ์ ในทีวี และอาจารย์ก็จะต้องถูกเชิญไปพูดว่าทำยังไง คนญีุ่่ปุ่นจึงจะจะพัฒนาตัวเองให้เป็นชนชาติที่เข้ากับระดับนานาชาิติได้ (โดยไม่้แบ่งเขาแบ่งเรา และดูถูกชาิติอื่นว่าด้อยกว่าคนญี่ปุ่น แบบที่เราเห็นๆกันอยู่) มีเรื่องที่น่าสนใจอย่างมากในสมัยที่อาจารย์ไป

 แต่ก็เป็นเรื่องที่แปลกที่ขัดแย้งอย่างมากสำหรับความเป็นคนญี่ปุ่น ที่ทุกอย่างคนญี่ปุ่นสามารถทำเป็นแฟชั่นได้ แม้แต่เรื่องนี้ก็เป็นแฟชั่น ตอนนี้ไม่มีใครใช้คำีนี้อีกแล้ว เหมือนกับว่า เป็นคำเชยๆ หรือคำที่เคยใช้ในอดีต แปลกแต่จริง ตอนนั้น เป็นสมัยเห่อต่างประเทศอีกระลอกหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น โดยเฉพาะ อเมริกา ยุโรป ทุกคนจะต้องพยายามเรียน และพูดภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส เป็นต้น ให้ได้ แทบจะเรียกว่า ขึ้นสมอง ซึ่งไม่ใช่เรื่องธรรมดา เป็นแบบนี้มานานแล้ว

ตอนนี้เห่อเอเชีัย มาสิบกว่าปีแล้ว เพราะเห็นว่าไม่ค่อยได้อะไรจากทางอเมริกาแล้ว

(เด็กวัดปาริชาิติ)  คือว่าที่สอบทุนมงบุโชมาก็เพื่ออยากจะศึกษาเกี่ยวกับการจัดการศึกษาสำหรับบุคคลที่มีความต้องการพิเศษ เช่น เด็กที่มีปัญหาทางการเรียนรู้ การอ่าน การเขียน (เรียกว่าเด็ก LD ค่ะอาจารย์) เป็นต้น ให้เค้าได้รับการช่วยเหลือเพื่อให้ใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนเด็กทั่วๆไปค่ะ 

(ครูประจำชั้นปรียา) ฟังแล้วก็รู้สึกดีใจ ที่ญี่ปุ่นเริ่มให้ความสนใจเรื่องพวกนี้ ที่อเมริกา จะมีเด็กนักเรียนบางคนที่มัปัญหาในการอ่านและเขียนไม่ได้ เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาให้ความสนใจมากทีเดียว นักเรียนที่ว่านี้ จะเรียนเก่งมากในวิชาอื่น อาจจะ คณิตศาสตร์ หรือ วิทยาศาสตร์ แต่จะมีการพัฒนาการอ่าน และการเขียนไม่ค่อยได้หรือได้ช้า เพราะทางด้านสมองอาจจะเป็นเพราะกรรมพันธ์ เป็นต้น  เขาจะมีการสอนพิเศษให้

อาจารย์ก็มีนักศึกษาปริญญาเอกจากอเมริกาที่อาจารย์เป็นที่ปรีกษา เอกดนตรี Saxophone เก่งมากอาจารย์ยังเชิญให้มาเล่าเรื่องดนตรีให้ฟัง และเชิญมาเล่นในห้องกิจกรรมวัฒนธรรม ที่อาจารย์จัดให้นักศึกษาต่างชาิติเป็นประจำทุกวันศุกร์ เลนเก่งมาก แต่นักศึกษาคนนั้นเขียนคันจิไม่ได้ เพราะเห็นบอกว่า พอเห็นคันจิในช่องสี่เหลี่ยมแล้วอึดอัดมากเห็นแล้วปวดหัว เขียนไม่ได้ เรียนภาษาญี่ปุ่นระดับสูง พูดเก่ง หัวดี แต่ว่าต้องส่งไปเรียนคันจิ ชั้นเริ่มต้น ซึ่งอาจารย์ต้องคอยติดตามผล คือ เข้าใจ และทุกอย่างก็ค่อยเป็นค่อยไป

(เด็กวัดปาริชาิติ)  และที่สำคัญก็จะนำสิ่งที่ได้กลับมาจัดการศึกษาให้เด็กในท้องถิ่นของตัวเองค่ะ เป็นคนอุดรธานีค่ะ เด็กๆบางทีก็เบื่อกับการเรียนจนกลายเป็นเด็ก LD ไปก็มี ถ้าหากครูรู้วิธีการจัดกิจกรรมให้กับเด็กพวกนี้ ก็เชื่อว่าพลังสมองของเด็กคงไม่สูญเปล่า

(ครูประจำชั้นปรียา) ดีใจมากค่ะ เด็กนักเรียนที่มีปัญหาต่างๆ จำเป็นต้องการผู้เชี่ยวชาญเข้าไปช่วย  แม้แต่ที่อเมริกา เมื่อสามสิบกว่าปี ตามมหาวิทยาลัยจะต้องมีทางเข้าออกให้นักศึกษาที่ใช้รถเข็นไปเรียน และคนที่หูไม่ดีและพูดไม่ได้ ก็จะมีคนที่เข้าไปสอนข้างๆหน้าห้อง เพื่อใช้มือหรือ shuwa 手話 ซึ่งจะมีคนที่เรียนและเข้าไปใช้มือประกอบให้เรียนได้ เห็นแล้วก็ดีใจที่คนเหล่านั้นได้ีรับการเรียนเหมือนคนอื่น แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ อยู่ดีๆก็ได้มา ต้องมีการเรียกร้องต้องมีผู้บุกเบิกให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น

ดีใจและหวังว่า เด็กไทยคงจะมีโอกาสได้เรียนและได้ความรู้จากสิ่งที่เด็กวัดปาริชาติกำลังจะศึกษากลับไปนะคะ

แต่จำไว้ว่า ไม่ได้หมายความว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเรียนจะนำไปใช้ในเมืองไทยได้ทุกอย่าง เพราะจะต้องไปปรับให้เข้ากับสังคมไทยเราอีกเยอะนะคะ

ขอให้เด็กวัดปาริชาิติช่วยสละเวลา เขียนเรื่องต่างๆที่พบเห็น สงสัย ไม่เข้าใจ เพราะไปใหม่ๆ จะเห็นอะไรเยอะแยะ ในสายตาของคนที่ไปใหม่ น่าสนใจมาก สำหรับอาจารย์ เขียนมาเล่าให้เพื่อนๆและคนไทยที่ยังไม่มีโอกาสไปเรียนเหมือนเด็กวัด เป็นการแบ่งปัน และสร้างสังคมไทย คนไทยให้รู้จักมองโลกกว้างมากขึ้นด้วยนะคะ

ขอบคุณและอย่าลืมว่าไม่เข้าใจอะไร เขียนมาถามได้เสมอ ไม่ต้องเกรงใจนะคะ

โดย : ครูประจำชั้นปรียา วันที่ : 2008-10-04 18:05:58 อีเมล์ : IP : 24.7.33.162

--------------------------------------------------------------------------------------------------